Ævintýrið byrjar hér

Skátastarf á Íslandi hefur í yfir 100 ár mótað ungmenni og framtíð þeirra. Með því að efla leiðtogahæfni, sköpunargleði og sjálfstraust ungra skáta aukum við jákvæð áhrif þeirra á samfélagið sem er rauði þráðurinn í öllu starfi skátanna á Íslandi.

Stórir viðburðir

Alheimsmót skáta í Póllandi 2027

Hér finnur þú allar upplýsingar um Alheimsmót í Póllandi

Reykjavík


Kópavogur


Hafnarfjörður


Landsbyggðin


Finndu félag nálægt þér

HVAÐ ER AÐ GERAST?

November 16, 2026
Þrettán rekkaskátar voru sæmd Forsetamerkinu við hátíðlega og skemmtilega athöfn á Bessastöðum síðastliðinn laugardag. Öll unnu þau að fjölbreyttum og krefjandi verkefnum, allt frá því að fara í útilegur, bæði innanlands og utan, skipuleggja og halda skátafundi og viðburði fyrir yngri skáta og fara 45 km. eða meira á eigin afli. Vegferðin er að jafnaði 2-3 ár og er haldið utan um hana í svokölluðu vegabréfi. Að lokinni vegferð afhendir forseti Íslands forsetamerkið við athöfn á Bessastöðum. Smári Hannesson og Svava Dröfn Davíðsdóttir fluttu hátíðarræðu, sem lesa má hér að neðan. Kristbjörg Katla Hinriksdóttir og Eydís Ósk Sævarsdóttir sungu lagið, Enn við reisum tjöld. Forsetamerkishafar í númeraröð: 1489 | Svava Dröfn Davíðsdóttir | Skátafélagið Árbúar 1490 | Eiður Snær Óskarsson | Skátafélagið Hraunbúar 1491 | Eydís Ósk Sævarsdóttir | Skátafélagið Hraunbúar 1492 | Haukur Freyr Ólafsson | Skátafélagið Hraunbúar 1493 | Logi Jökulsson | Skátafélagið Hraunbúar 1494 | Melkorka Thea Rósenberg Þrastardóttir | Skátafélagið Hraunbúar 1495 | Nanna Sóley Ottósdóttir | Skátafélagið Hraunbúar 1496 | Smári Hannesson | Skátafélagið Hraunbúar 1497 | Þórður Jón Guðlaugsson | Skátafélagið Hraunbúar 1498 | Þórir Snær Sigurðsson | Skátafélagið Landnemar 1499 | Bergur Vilhjálmsson | Skátafélagið Vífill 1500 | Birgir Óli Guðmannsson | Skátafélagið Vífill 1501 | Kristbjörg Katla Hinriksdóttir | Skátafélagið Vífill Hátíðarræða Virðulegi forseti, Just Björn, skátavinir og aðrir góðir gestir. Það er skemmtilegt tækifæri og stórkostlegur heiður að fá að flytja hugleiðingu hér á Bessastöðum. Tilefnið er alls ekki smátt og okkur langar að byrja á því að óska öllum forsetamerkishöfum innilega til hamingju með áfangann. ( Bravó bravissimó). Forsetamerkið sjálft er að sjálfsögðu einstaklega glæsilegt, svona silfurlitað og nett. En eins og klisjan kveður á um þá snýst þetta um ferðalagið en ekki áfangastaðinn, og ég held við getum öll verið sammála um það að það frábæra fyrirbæri sem forsetamerkisbókin er bjóði manni sannarlega upp á æðislegt ferðalag . Hún býður manni að leggja sitt af mörkum til samfélagsins, hún býður manni að læra og leika, hún býður manni að þroskast, hún býður manni á skyndihjálparnámskeið, alþjóðleg skátamót, í foringjastarf, fjallgöngur, ferðalög og í endalaus ævintýri – og þó það hafi ekki verið manni alveg jafn ljóst þegar maður var fimmtán ára að byrja í menntaskóla og reyna að fitta inn, þá væri óðs manns æði að þiggja ekki slíkt rausnarboð um ævintýri. Ævintýrin geta verið mismunandi. Sum ganga eins og í sögu en í öðrum gleymir maður svefnpokanum, aukafötunum, loftdælunni, hlýju sokkunum eða, tannkreminu. Þegar maður hefur gleymt einhverju einu sinni man maður yfirleitt eftir því næst. Nema tannkreminu. Tannkremið gleymist alltaf. En ævintýrin halda áfram og gleymdi svefnpokinn verður að skemmtilegri sögu. Allt í einu ertu kominn ofan í poka með gjafmildri vinkonu, eða gengur um í lánuðum ullarsokkum sem ná þér upp að hnjám. Enginn man eftir ferðunum þar sem allt gekk smurt. En allir muna eftir jeppaferðinni upp í Þrym. Þrír bílar, og enginn mundi eftir loftdælu. Svo enginn hleypti úr og allir sátu pikkfastir. Saman. Það er þarna sem bestu sögurnar verða til. Einhvern veginn komumst við alltaf áfram. Skátar eru nefnilega sérfræðingar í að leysa vandamál, sérstaklega þau sem þeir búa til sjálfir. Við gefumst ekki upp. Við finnum lausnir, hjálpumst að og hlæjum að öllu saman eftir á. Ég las pistil um daginn þar sem fjallað var um rannsóknir sem sýna að það er beinlínis hollt fyrir fullorðna að fara út að leika sér. Það minnkar streitu og bætir bæði lífsánægju og félagsleg tengsl. Skátastarf er sem sagt vísindalega studd heilsuefling. Þannig að næst þegar einhver spyr hvað við séum eiginlega að gera, rennblaut í tjaldi uppi á heiði, þá erum við bara að hugsa um heilsuna. Þess vegna skulum við halda áfram að leika okkur og lifa lífinu. Hér með okkur, í anda, er einstakur strákur sem kunni svo sannarlega að lifa lífinu. Þórður Jón var gríðarlega öflugur og sannur skáti. Góð manneskja inn að beini. Hann var mikill samferðarmaður minn og margra hérna inni í þessari þriggja ára vegferð, og raunar líka lífinu öllu. Það er ótal margt sem við getum lært af Þórði, og fyrst við erum að tala um vegferðir og ferðalög langar mig að vekja sérstaklega máls á því hvað Þórður var góður ferðafélagi, hvort sem það var í víðum eða bókstaflegum skilningi þess orðs, það var jafn þægilegt að elta drauma með honum eins og að sitja við hliðina á honum í flugvél. Og við sem erum skátar skiljum verðmæti þess mikla mannkosts að vera góður ferðafélagi. Bestu ferðafélagarnir eru þeir sem standa í öllu veseninu með okkur. Sem hlæja með okkur þegar jeppinn situr fastur eða þegar maður hvolfir kanónum á alveg lygnu vatni, mínútu eftir að vinkona manns sagði: „Ekki hvolfa bátnum.“ Ég ætla að teikna upp mynd fyrir ykkur. Mynd úr ferðalagi. Dagurinn er 25. júlí árið 2024. Ég hef ekki hugmynd um það hvaða vikudagur er. Lopapeysan sem mamma prjónaði á mig tekur sig vel út í þessum skandinavíska skógi og Aku gönguskórnir hafa aldrei verið þægilegri. Ég er staddur í Noregi. Með í för eru margir af mínum bestu vinum, skátaflokkurinn Straumendur sem er án efa sá fjallmyndarlegasti á öllu mótinu. Hvernig væri annað hægt? Þetta eru Þórður, Logi, Eiður, ég og fleiri snillingar eins og Kristófer Njálsson, en hann fór einmitt með hugleiðingu hér á Bessastöðum fyrir einu ári, þvílík fótspor að feta í. En allavega. Skátaflokkurinn Straumendur stiklar yfir tæra lækjarsprænu, arkar ótroðnar slóðir og fyrr en varir erum við komnir til Svíþjóðar. Við erum bókstaflega búnir að labba til Svíþjóðar. Næsta sem við vitum er að við okkur blasir smábær, eins og vin í eyðimörkinni. Við pöntum pítsu af eldri manni sem talar enga ensku og nammi til að eiga á heimleiðinni. Við erum eins saddir og sælir og við erum þreyttir og sveittir. Og það er einmitt þarna sem það gerist, í sólsetri þessara ófyrirsjáanlegu ævintýra sem einkenna skátana, að samtölin við vini manns ná ótrúlegustu hæðum. Ég man ekkert hvað við töluðum um, enda skiptir það kannski minnstu máli. Ég man bara tilfinninguna. Einhverskonar þakklætislækjarspræna sem verður að beljandi fljóti innra með manni. Þvílíkur dagur. Þvílík nærvera. Og þvílíkt ferðalag sem við deildum saman. Eins og rauðglóandi analógía fyrir skátastarfið í heild sinni. Kæru vinir. Þórður var einstaklega glaður og raunsær einstaklingur, og það besta sem við getum gert til að heiðra minningu hans er að lifa í hans anda. Þessi þakklætistilfinning sem þú varst að nefna, orðið núvitund lýsir henni kannski ágætlega? Mikið rétt. Sjálfur þekki ég konu sem talar gjarnan um það að hún finni hvergi fyrir meiri núvitund en einmitt í skátunum. Þessi kona fer varla út úr húsi án þess að hafa Lífið er núna armband um únliðinn á sér og með hana sem fyrirmynd hef ég tileinkað mér að gera slíkt hið sama. Lífið er nefnilega núna. Lífið er þegar við gleymum svefnpoka og tannkremi, sættum okkur við ullarsokka sem ná okkur upp að hnjám eða sitjum föst í jeppum leiðinni upp í Þrym. Skátahreyfingin í sjálfri sér, og þá sérstaklega vegferðin að forsetamerkinu, hvetur mann til þess að lifa í núinu. Hvað er meiri núvitund en að ferðast 50 kílómetra á eigin afli? Hvolfa bát eða að verja kvöldvöku með skátum frá annarri heimsálfu? Þetta er dagur þar sem við leyfum okkur að vera stolt af því sem við höfum afrekað og af vegferðinni sjálfri, og erum þakklát fólkinu sem gekk leiðina með okkur. Því ekkert okkar hefði klárað þessa bók eitt síns liðs. Á bak við þetta merki eru allir foringjarnir sem höfðu trú á okkur. Foreldrarnir sem skutluðu okkur og græjuðu mat þegar við höfðum ekki tíma til þess. Og vinirnir sem studdu við bakið á okkur í gegnum þetta allt saman. Þeir hvöttu okkur áfram á síðustu og erfiðustu metrunum í göngunni og voru til í allar vitleysurnar og skrýtnu hugmyndirnar sem urðu svo að skemmtilegustu ferðunum. Takk, kæru áheyrendur fyrir að hafa verið svona dugleg að halda ykkur í núinu í þessari hugleiðingu, enginn að kíkja á tiktok eða pískra. Við hvetjum ykkur til þess að halda því áfram í lífinu. Eða að minnsta kosti þar til næsta ræða er búin. Kæru skátavinir. Takk fyrir þessa vegferð, við hlökkum til þeirrar næstu.
November 3, 2026
Gróðursettum 1.285 tré í esjuhlíðum
November 16, 2026
Þrettán rekkaskátar voru sæmd Forsetamerkinu við hátíðlega og skemmtilega athöfn á Bessastöðum síðastliðinn laugardag. Öll unnu þau að fjölbreyttum og krefjandi verkefnum, allt frá því að fara í útilegur, bæði innanlands og utan, skipuleggja og halda skátafundi og viðburði fyrir yngri skáta og fara 45 km. eða meira á eigin afli. Vegferðin er að jafnaði 2-3 ár og er haldið utan um hana í svokölluðu vegabréfi. Að lokinni vegferð afhendir forseti Íslands forsetamerkið við athöfn á Bessastöðum. Smári Hannesson og Svava Dröfn Davíðsdóttir fluttu hátíðarræðu, sem lesa má hér að neðan. Kristbjörg Katla Hinriksdóttir og Eydís Ósk Sævarsdóttir sungu lagið, Enn við reisum tjöld. Forsetamerkishafar í númeraröð: 1489 | Svava Dröfn Davíðsdóttir | Skátafélagið Árbúar 1490 | Eiður Snær Óskarsson | Skátafélagið Hraunbúar 1491 | Eydís Ósk Sævarsdóttir | Skátafélagið Hraunbúar 1492 | Haukur Freyr Ólafsson | Skátafélagið Hraunbúar 1493 | Logi Jökulsson | Skátafélagið Hraunbúar 1494 | Melkorka Thea Rósenberg Þrastardóttir | Skátafélagið Hraunbúar 1495 | Nanna Sóley Ottósdóttir | Skátafélagið Hraunbúar 1496 | Smári Hannesson | Skátafélagið Hraunbúar 1497 | Þórður Jón Guðlaugsson | Skátafélagið Hraunbúar 1498 | Þórir Snær Sigurðsson | Skátafélagið Landnemar 1499 | Bergur Vilhjálmsson | Skátafélagið Vífill 1500 | Birgir Óli Guðmannsson | Skátafélagið Vífill 1501 | Kristbjörg Katla Hinriksdóttir | Skátafélagið Vífill Hátíðarræða Virðulegi forseti, Just Björn, skátavinir og aðrir góðir gestir. Það er skemmtilegt tækifæri og stórkostlegur heiður að fá að flytja hugleiðingu hér á Bessastöðum. Tilefnið er alls ekki smátt og okkur langar að byrja á því að óska öllum forsetamerkishöfum innilega til hamingju með áfangann. ( Bravó bravissimó). Forsetamerkið sjálft er að sjálfsögðu einstaklega glæsilegt, svona silfurlitað og nett. En eins og klisjan kveður á um þá snýst þetta um ferðalagið en ekki áfangastaðinn, og ég held við getum öll verið sammála um það að það frábæra fyrirbæri sem forsetamerkisbókin er bjóði manni sannarlega upp á æðislegt ferðalag . Hún býður manni að leggja sitt af mörkum til samfélagsins, hún býður manni að læra og leika, hún býður manni að þroskast, hún býður manni á skyndihjálparnámskeið, alþjóðleg skátamót, í foringjastarf, fjallgöngur, ferðalög og í endalaus ævintýri – og þó það hafi ekki verið manni alveg jafn ljóst þegar maður var fimmtán ára að byrja í menntaskóla og reyna að fitta inn, þá væri óðs manns æði að þiggja ekki slíkt rausnarboð um ævintýri. Ævintýrin geta verið mismunandi. Sum ganga eins og í sögu en í öðrum gleymir maður svefnpokanum, aukafötunum, loftdælunni, hlýju sokkunum eða, tannkreminu. Þegar maður hefur gleymt einhverju einu sinni man maður yfirleitt eftir því næst. Nema tannkreminu. Tannkremið gleymist alltaf. En ævintýrin halda áfram og gleymdi svefnpokinn verður að skemmtilegri sögu. Allt í einu ertu kominn ofan í poka með gjafmildri vinkonu, eða gengur um í lánuðum ullarsokkum sem ná þér upp að hnjám. Enginn man eftir ferðunum þar sem allt gekk smurt. En allir muna eftir jeppaferðinni upp í Þrym. Þrír bílar, og enginn mundi eftir loftdælu. Svo enginn hleypti úr og allir sátu pikkfastir. Saman. Það er þarna sem bestu sögurnar verða til. Einhvern veginn komumst við alltaf áfram. Skátar eru nefnilega sérfræðingar í að leysa vandamál, sérstaklega þau sem þeir búa til sjálfir. Við gefumst ekki upp. Við finnum lausnir, hjálpumst að og hlæjum að öllu saman eftir á. Ég las pistil um daginn þar sem fjallað var um rannsóknir sem sýna að það er beinlínis hollt fyrir fullorðna að fara út að leika sér. Það minnkar streitu og bætir bæði lífsánægju og félagsleg tengsl. Skátastarf er sem sagt vísindalega studd heilsuefling. Þannig að næst þegar einhver spyr hvað við séum eiginlega að gera, rennblaut í tjaldi uppi á heiði, þá erum við bara að hugsa um heilsuna. Þess vegna skulum við halda áfram að leika okkur og lifa lífinu. Hér með okkur, í anda, er einstakur strákur sem kunni svo sannarlega að lifa lífinu. Þórður Jón var gríðarlega öflugur og sannur skáti. Góð manneskja inn að beini. Hann var mikill samferðarmaður minn og margra hérna inni í þessari þriggja ára vegferð, og raunar líka lífinu öllu. Það er ótal margt sem við getum lært af Þórði, og fyrst við erum að tala um vegferðir og ferðalög langar mig að vekja sérstaklega máls á því hvað Þórður var góður ferðafélagi, hvort sem það var í víðum eða bókstaflegum skilningi þess orðs, það var jafn þægilegt að elta drauma með honum eins og að sitja við hliðina á honum í flugvél. Og við sem erum skátar skiljum verðmæti þess mikla mannkosts að vera góður ferðafélagi. Bestu ferðafélagarnir eru þeir sem standa í öllu veseninu með okkur. Sem hlæja með okkur þegar jeppinn situr fastur eða þegar maður hvolfir kanónum á alveg lygnu vatni, mínútu eftir að vinkona manns sagði: „Ekki hvolfa bátnum.“ Ég ætla að teikna upp mynd fyrir ykkur. Mynd úr ferðalagi. Dagurinn er 25. júlí árið 2024. Ég hef ekki hugmynd um það hvaða vikudagur er. Lopapeysan sem mamma prjónaði á mig tekur sig vel út í þessum skandinavíska skógi og Aku gönguskórnir hafa aldrei verið þægilegri. Ég er staddur í Noregi. Með í för eru margir af mínum bestu vinum, skátaflokkurinn Straumendur sem er án efa sá fjallmyndarlegasti á öllu mótinu. Hvernig væri annað hægt? Þetta eru Þórður, Logi, Eiður, ég og fleiri snillingar eins og Kristófer Njálsson, en hann fór einmitt með hugleiðingu hér á Bessastöðum fyrir einu ári, þvílík fótspor að feta í. En allavega. Skátaflokkurinn Straumendur stiklar yfir tæra lækjarsprænu, arkar ótroðnar slóðir og fyrr en varir erum við komnir til Svíþjóðar. Við erum bókstaflega búnir að labba til Svíþjóðar. Næsta sem við vitum er að við okkur blasir smábær, eins og vin í eyðimörkinni. Við pöntum pítsu af eldri manni sem talar enga ensku og nammi til að eiga á heimleiðinni. Við erum eins saddir og sælir og við erum þreyttir og sveittir. Og það er einmitt þarna sem það gerist, í sólsetri þessara ófyrirsjáanlegu ævintýra sem einkenna skátana, að samtölin við vini manns ná ótrúlegustu hæðum. Ég man ekkert hvað við töluðum um, enda skiptir það kannski minnstu máli. Ég man bara tilfinninguna. Einhverskonar þakklætislækjarspræna sem verður að beljandi fljóti innra með manni. Þvílíkur dagur. Þvílík nærvera. Og þvílíkt ferðalag sem við deildum saman. Eins og rauðglóandi analógía fyrir skátastarfið í heild sinni. Kæru vinir. Þórður var einstaklega glaður og raunsær einstaklingur, og það besta sem við getum gert til að heiðra minningu hans er að lifa í hans anda. Þessi þakklætistilfinning sem þú varst að nefna, orðið núvitund lýsir henni kannski ágætlega? Mikið rétt. Sjálfur þekki ég konu sem talar gjarnan um það að hún finni hvergi fyrir meiri núvitund en einmitt í skátunum. Þessi kona fer varla út úr húsi án þess að hafa Lífið er núna armband um únliðinn á sér og með hana sem fyrirmynd hef ég tileinkað mér að gera slíkt hið sama. Lífið er nefnilega núna. Lífið er þegar við gleymum svefnpoka og tannkremi, sættum okkur við ullarsokka sem ná okkur upp að hnjám eða sitjum föst í jeppum leiðinni upp í Þrym. Skátahreyfingin í sjálfri sér, og þá sérstaklega vegferðin að forsetamerkinu, hvetur mann til þess að lifa í núinu. Hvað er meiri núvitund en að ferðast 50 kílómetra á eigin afli? Hvolfa bát eða að verja kvöldvöku með skátum frá annarri heimsálfu? Þetta er dagur þar sem við leyfum okkur að vera stolt af því sem við höfum afrekað og af vegferðinni sjálfri, og erum þakklát fólkinu sem gekk leiðina með okkur. Því ekkert okkar hefði klárað þessa bók eitt síns liðs. Á bak við þetta merki eru allir foringjarnir sem höfðu trú á okkur. Foreldrarnir sem skutluðu okkur og græjuðu mat þegar við höfðum ekki tíma til þess. Og vinirnir sem studdu við bakið á okkur í gegnum þetta allt saman. Þeir hvöttu okkur áfram á síðustu og erfiðustu metrunum í göngunni og voru til í allar vitleysurnar og skrýtnu hugmyndirnar sem urðu svo að skemmtilegustu ferðunum. Takk, kæru áheyrendur fyrir að hafa verið svona dugleg að halda ykkur í núinu í þessari hugleiðingu, enginn að kíkja á tiktok eða pískra. Við hvetjum ykkur til þess að halda því áfram í lífinu. Eða að minnsta kosti þar til næsta ræða er búin. Kæru skátavinir. Takk fyrir þessa vegferð, við hlökkum til þeirrar næstu.
November 3, 2026
Gróðursettum 1.285 tré í esjuhlíðum
Fjögur ungmenni standa saman og horfa yfir tjaldbúð á viðburði sem þau skipulögðu
By Sædís Ósk • October 22, 2026
Útkall - drekaskátamótstjórn

Á döfinni

Af hverju fjölgun?

Skátarnir eru alþjóðleg hreyfing sem lætur gott af sér leiða og býður upp á uppbyggilegt æskulýðsstarf fyrir börn og ungmenni. Að sjálfsögðu ættu fleiri að geta tekið þátt.

Viltu leggja þitt af mörkum?

Skátastarf byggir á öflugum hópi sjálfboðaliða.

Komdu og upplifðu ævintýrin með okkur.

5000+

Skátar

100

Ára starf

ÖRYGGIÐ Í FYRIRRÚMI